miércoles, 27 de septiembre de 2017

Alquilando mi amor

Sé que esto no va a durar pues tu personalidad no me es franca. Hay algo que no me gusta en ti. Algo que me hace dudar y todo en tí es una pantalla.
Como siempre poco a poco todo muere y siempre me pregunto ¿porqué la gente tiene  tanto temor a mostrarse sin máscaras? ahora empiezo yo a ponerme de nuevo máscaras y tú sabras que no te necesito. Ese juego llamado amor tiene fecha de caducidad.
Ya llegué al climax del romance contigo ahora vuelvo poco a poco a mi soledad.
Lo siento pero creo que no me quieres y es pose
Necesito caricias y por eso lo estoy alquilando con falso "te quiero"

miércoles, 20 de septiembre de 2017

a veces me siento solo, porque creo que no hay persona que entienda lo que siento, nunca tuve relaciones ni amorosas, ni sexuales ni amistosos. Quiero hablar de mis experiencias, pero son inexistentes, y siento que al final quein diga que me quiere va a terminar burlándose de mi.
No es desconfianza en otro y no es falta de autoconfianza, solo la inexistente vida y existente supuesto de una vida.
Me siento solo con mis dudas, con mis creencias. No tengo paseos en bicicleta, enamorar, hasta cuando el primer amor no llega.
Por años busqué enamorarme, luego la ilusión me hizo creerme enamorado y finalmente he pasado a un incapaz de enamorarme, sin enamorarme, sin ilusionarme y sin decepcionarme. Estoy a medio camino entre la ilusión y la decepción.
Apresuradamente me ilusiono, y lentamente agonizo, tengo capitulos con títulos pero no comenzados en mi vida.
Solo quiero que alguien y yo lo podamos intentar sin negar su interés, la verdad desconfio con la razón de la persona que conocí.

miércoles, 13 de septiembre de 2017

munasqay runapas munaqniy runapas qanqa kanki.
(la persona amada por mia y la persona que me ama eres tú)
mana munasqayki kaqta manchakuni (tengo miedo a no ser amado por tí)
qunqaspayki kaqta manchakuni (tengo miedo a ser olvidado por ti)
kunan qanqa kanki, paqarin manan yachasaqchu.
(hoy estás, mañana no sabré)
maypi sunquyki kanqa???
(dónde tu corazón estará)
pay nuqapi hamut'anqachu?
(¿él pensará en mí?)
pay nuqarayku phatatanqachu?
(¿él latirá por mi?)
sapallay qanpi hamut'aspa qannipurishasaq
(solo estaré caminando pensando en ti)


viernes, 8 de septiembre de 2017

No me hago el aniñado por llamar la atención, sólo que no viví aquello que te hace madurar y, dejar de ser niño. Ser ingenuo es una maldición y termina siendo una cosa que según los otros se debe erradicar. No se queja todo el mundo del "hombre pendejo" pues yo estoy al lado opuesto, el idiota que se ilusiona. También tengo deseos pero peudo morir por alguien que se fije en mi corazón. Soy idiota al pensar que alguien se fijaría en mi y siento que siempre dicen "hay un roto para un descosido", en mi caso mi mente no deja de pensar.

lunes, 4 de septiembre de 2017

he empezado a hacer algo de ejercicio en casa, y la verdad empiezo a subir de peso ahor he llegado a 75 kg mido 185 he subido cinco kilos y me aturde la idea de sentir que subo de peso, entiendo lo tonto d emi razonamiento.
Me sient más fuerte, mas masculino y como que me cuesta renunciar al cuerpo de niño que tengo delgado, aunque tampoco no he teniado un cuerpo super delgado.
tengo miedo empezaré a adecuarme a esto.

sábado, 2 de septiembre de 2017

sin pornografia

siento que incluso la pornografía no me  hace sentir "mejor" después de años siento esto, que alguien toco mi corazón y es receptivo, pero al mismo miedo me da miedo, tiemblo con la idea de que se aburre o resulte cansarse de mi. Esa barrera mental y real es dificil de romper, solo la tumbará otra realidad, no siento ganas de hacer nada mas que estar pendiente de sus mensajes y llamadas.

viernes, 1 de septiembre de 2017

De dolor profundo de sueño no cumplido

Este sitio se ha vuelto mi espacio de gritos, alguien que lea este espacio, quizá recordará como a esta hora angustiosamente me ponía a escribir , pues esta noche me paso lo mismo.
Alguna vez alguien preguntó porque no me gusta las películas ni tampoo las novelas, pues, creo que hay una razón. Desde muy niño supe que queria ser actor o cantante (no pintor, no escultor) las artes escenicas me atraían, pero siempre quería estudiar o pertenercer a un grupo, pero con el autoestima en el piso nunca me atrevía a formar parte de ningún grupo, ya saben, pensaba que se burlarían de mi o cualquier tontera diría.
Llego el momento enque terminaba el colegio a decidir que ser, mis padres apostaban porque sea médico yo quería ser actor pero como serlo si no podía relacionarme, pensaba que eso pasaría, pues dije si tengo que enderezar las cosas pues derecho para dentro del imperio de la ley ponerle un coto y periodismo para denunciarla. Nunca entendí como terminé y me gradué en esas dos cosas, como pude lograr estudiar fuera, pues igual nunca me hicieron feliz, pero eso ya era feliz.
Ya hacia los 22 años me causaba dolor y angustia saber que quiza mi destino sería estar litigando o dedicado al periodismo traté hice todo por adaptarme, pero bien dicen por allí, existen dos clases de humanos, los artistas y los otros.
Iba donde siquiatras y sicologos, pero creo que eran incapacaces de entender lo que me pasaba, pues eran tan cuadrados, su mente no concibe ver el mundo guiados por la pasión y no solo por la razón.
Me acuerda me costaba estudiar y veía series y novelas recreando a solas mis coreografias o imaginandome con el cuerpo de galanazo, pero empece a notar que mi cuerpo no era el de esos galanes era delgado, me obsesione por adelagazar, no habia cosa que detestará que ese cuerpo guatón por eso me ejercitaba en casa pero el gimnasio no.
Volviendo unos pocos años más atras daban una novela por 1998 y me gustaba, justo ahora la retrasmiten y fue justo que la vi, que empece a atar cabos, pues soñaba en ese entonces con ser actor o cantante y al ver mi impotencia por mi incapacidad de mandar al diablo el sufrimiento de mi madre ante mi padre y sentirme responsable de el, me fui moriendo en vida, las largas noches sin dormir o con solo tres horas de sueño se hicieron una constante eso si haciendo lo que sea por ser delgado pues imaginaba que algun productor me descubriría.
Creía que podía actuar cualquier profesión en mi vida, pero eso era algo insulso.
Con el tiempo me resignaba a abrazar como titere lo que quisiera, pero al mismo tiempo lo aborrecía, sentia que los años pasaban me miraba al espejo y si de venticuatro pasaba como de veinte, luego de ventiocho podía pasar como de ventitres, sin embargo los temibles treinta llegaron y con ellos la calvicie (que detesto) que me hacía lucir mas viejo. El sueño incumplido era la razón por la cual me resultaba esquiva la idea de tener algun tipo de relación amorosa o sexual, pues por lo apasionado que era me engancharía con alguna persona y renunciaría a mis sueños.
Ser diplomático finalmente no se logró, y empece a trabajar pues mis idiomas siempre me acompañaron ingresé a un coro pero aunque entiendo que para se conocido tienes qu estar relacionado, pero también tener "amigos" luché y luché mucho por llegar hacer algo que me acercara al arte y que al mismo tiempo me permitiera relacionar, ya antes me fui a Francia y me abrió la mente, pues cantar en un coro, pues también enseñar idiomas y luego ser guía de turistas utilizando la actuación para explicar y cautivar a mis visitantes me senti mejor.
Aun siento impotencia por lo que no fui y pienso en ser actor a mis 35 años, pero ahora puedo decir que me estoy enamorando más y más de alguien que es tan parecido a mi, tan sensible, que me hace el trabajo más sencillo, pues dice sin pensar, lo que yo espero y así como algún día lo dije que sentía que era yo antes como que estuviera ahogándome y un gran peso me impidiera salir a flote, luego sali a  flote pero en la oscuridad de la noche y dentro de una casi infinita cueva en medio del inmenso mar y finalmente ahora saliendo de ella y viendo el sol.
Por fin consigo amar y desear, busco empezar desde cero en lo que quiero sin miedo y luchar por lograr lo que quiero, aun me cuesta relacionarme con otros, pero sé que lo lograré.
Me tengo y te tengo, y seguiré, si algo cambia solo cambio la velocidad o la dirección para llegar a mi felicidad.